lubiłam ten stan, kiedy się budziłam. zmięte prześcieradło i obgryzanie dłoni z tęsknoty. iluzja znikała. a ja oczekiwałam cudu. 

chyba nigdy nie należałam do nikogo tak naprawdę, może dlatego, że nikt nigdy nie potrafił lub świadomie nie chciał być na tyle blisko, by należeć do mnie i bym mogła poczuć, że jestem k o c h a n a.

jego oczy, o wiele bardziej niebieskie, niż niebo tam, w najpiękniejszym mieście. już nie będą patrzeć na mnie z takim pożądaniem. wiesz... są przecież i tacy, co się na zawsze kochają i dopiero dlatego nie mogą być razem. wkońcu to zrozumiałam.

pięknie jest przeżywać tą samotność, wiedząc, że w sercu jest zawsze miejsce dla tej najprawdziwszej miłości, tej jedynej, tej od zawsze i na zawsze. i pięknie jest przeżywać przyśpieszone bicie serca za każdym razem, gdy mija się tą właśnie osobę, choć ma się stuprocentową pewność, że te pożądanie jakie zawsze w nas było, może pozwolić nam tylko na przelotne romanse, a nie wielką miłość. 

potrzeba pisania jest silniejsza, niż zdrowy rozsądek.

/ od grudnia 2005 roku napisałam 198 notek, notek o szczęściu, miłości, nienawiści i tęsknocie. teraz jest odpowiedni czas, by przenieść moje myśli w zupełnie inne miejsce. tutaj krąży za dużo wspomnień, wspomnień, o których warto pamiętać, ale nie warto często do nich powracać. wbrew pozorom zaglądam tu często, wkońcu tu zostawiłam część swojego życia. <br>jeśli ktoś chciałby mnie dalej czytać chętnie podam adres, wkońcu wiem, że dużo osób mnie czytało.<br>pozdrawiam was gorąco!